cudzoziemców niedostępne. Jako pojęcie poetyczne idealizowanego mazura - Chopinowskie stały się prototypami. Inny zupełnie typ mazura stworzył Stanisław Moniuszko w operach swoich Halka i Straszny dwór. Mazury Chopina, chociaż niekiedy nawet mają weselne błyski, przeważnie bywają tęskne, marzycielskie, oparte na tle czysto ludowym. Mazurki Moniuszki, pełne fantazji rycerskiej, hulaszcze, zawadiackie czasami, są obrazem zaściankowego życia szlacheckiego".

W ostatnich czasach nieraz zdarzało się spotkać ze zdaniem, że Chopin aż do niedawna nie wywierał żadnego wpływu na muzykę polską, że wtedy, gdy za granicą Liszt i Wagner pełnymi garściami z Chopina czerpali swą wiedzę muzyczną, w kraju Moniuszko i inni komponowali na starą modłę, tak zupełnie, jakby nie było dzieł Chopina. Nie wchodząc w meritum kwestii, w każdym razie jedno należy podkreślić, że Moniuszko - nie mówiąc o Żeleńskim i Zarzyckim - doskonale znał dzieła Chopina, że dla nich był z najwyższym uwielbieniem, a dla jego mazurków miał kult szczególny. Gdy w roku 1857 J. I. Kraszewski w swych listach do "Gazety Warszawskiej" z entuzjazmem rozpisał się o mazurkach Apolinarego