któremu Chopin zadedykował jedne ze swych najpiękniejszych mazurków, mianowicie Cztery mazurki opus 41, są pieśniami bez muzyki (o ile jej nie dorobił do nich Chopin), o tyle Chopinowskie mazurki są piosnkami bez słów, jak Mendelssohna Lieder ohne Worte, tylko że wszystkie noszą wybitne piętno sielskie, ludowe, wiejskie, kujawskie, a niekiedy i chłopskie w wysokim stopniu, choć nigdy trywialne.

Doskonale pod tym względem charakteryzuje mazurki Chopina prof. S. Tarnowski, nazywając je słusznie "częścią może najulubieńszą, najbardziej rozpowszechnioną i najsympatyczniejszą jego całej twórczości. Na to zgadzają się wszyscy znawcy i krytycy, nawet najuczeńsi, najbardziej pedantyczni, nawet zagraniczni, że są arcydziełami i że są wynalazkiem Chopina, formą muzyczną, która przed nim nie istniała wcale. To jest, istniała może jako taniec o rytmie dość jednostajnym, ubogim i, jak się zdawało, pospolitym, niezdolnym podnieść się do godności poetycznej, stać się wyrazem uczucia i inspiracji. Przyszedł Chopin i wzgardzony mazurek dostał od razu sankcję poezji i sztuki. Co z nim mistrz zrobił? Nic, tylko to, że