To, co Kleczyński nazywa "gubieniem się w komplikacjach dla muzy Chopina mniej właściwych", jest właśnie nie tylko najoryginalniejszą, ale najistotniejszą tego utworu charakterystyką; dążący ciągle naprzód w swym rozwoju geniusz muzyczny Chopina dał w Polone-zieFantazji niejako objawienie nowego stylu, rzucił takie bogactwo nowych środków ekspresji muzycznej, że starczyć one mogły za podnietę nie tylko największym twórcom ubiegłego stulecia, ale do dziś dnia jeszcze są żywym wzorem dla nowoczesnej twórczości muzycznej. W Polonezie-Fantazji nietrudno dopatrzeć się źródła najprzeróżniejszych, na własny zresztą sposób przez Wagnera użytych, ale niechybnie od wielkiego naszego twórcy zaczerpniętych pomysłów. Cały wstęp zwłaszcza Poloneza, którego echa znajdujemy w tetralogii Pierścienia Nibelungów Wagnera, jest czymś dla stylu Chopina nowym, i śmiało można twierdzić, że gdyby nie śmierć, która tak długo czaiła się na młody organizm i wreszcie przedwcześnie go zniszczyła, twórczość naszego wielkiego kompozytora szłaby, nie obniżając lotu, coraz to nowszymi szlakami, które były postępem, a nie żadnym chorobliwym zamgleniem, o jakie się tak często obwinia ostatnie jego utwory". Dość powiedzieć, że w tych