przez poetyczne diminuendo i przez powrót za pomocą crescenda do głównego założenia.,. Ale co ten ustęp robi w całoSei obrazu?... Wyobraźcie sobie zamek wspaniały, staroświecki, z mnóstwem baszt, sal, przejść, krużganków. W nim, w głównej sali balowej, rżnie dobrana kapela wspaniałego "polskiego", kontuszowe pary przy karabelach suną majestatycznie, przytupując nogami rytm (co doskonale oddają basy es, as). Może w środkowej części (E-dur) możemy widzieć zbliżanie się jakiejś konnej kawalkady, może po jakimś triumfie - to rzecz inna - my tylko zwrócimy uwagę na ten ustęp Poloneza, w którym rozochocone grono tancerzy za przewodnictwem pierwszej pary puszcza się do sal bocznych, następnie sunie przez oddalone krużganki - może wstępuje i do ogrodu - i dopiero po takiej podróży, gdy już zdawało się, że zginęli, słyszymy ich z drugiej strony zbliżających się i wraz z nimi wkracza triumfalnie muzyka, brzmią oklaski, wiwaty - istny obraz z Pana Tadeusza] Czy to objaśnienie, choć go nie narzucamy, nie pomaga do odegrania wspomnianego ustępu? Czy wobec niego nie czujemy się pewniejsi naszej drogi? Czy nie będziemy z większym wdziękiem i śmiałością cieniowali pianissima wiedząc, jakie ono ma znaczenie i