której zdawało mu się, że słyszy stąpania i dźwięki karabel praojców, że widzi ich postacie sunące ku niemu w majestatycznym pochodzie. W muzyce powagę tego pochodu wybornie nam odzwierciedla owa ciężkość rytmu, wskutek której każda szóstka taktu 3-ćwierciowego ma akcent i jest ważna. Te basy z każdym taktem potęgują wrażenie - zda się, że poważny orszak z każdą chwilą rośnie, że tłumy całe w apoteozie przesuwają się przed nami. Wobec tego rysunku głównej idei - samo z siebie się rozumie, że tempo prędkie, jakie temu dziełu nadaje większość wykonawców (i to najznakomitszych), nie ma racji bytu. Wprawdzie na prędkim tempie pozornie zyskuje część trzecia, oktawowa, którą wirtuozi uważają za pole popisu dla oktaw lewej ręki. Ale jakże to pogląd powierzchowny! Dla wzbudzenia efektu, który już mało kogo zadziwi, gdyż trudność znów nie jest tak kolosalna - poświęca się charakterystykę najpiękniejszego ustępu. Wszakże tempo nie powinno być zależne od podrzędnej skądinąd, lubo zresztą bardzo pięknej figury akompaniamentu, ale od tematu prawej ręki. Ten zaś temat, jakby na dętych wygrywany instrumentach, tak jasną i stanowczą ma w sobie rytmikę, że co do jego właściwego tempa z trudnością pomylić się można.