takty 8-taktowej części pierwszej noszą w sobie najbogatszą polonezową charakterystykę. Tu każda z sześciu raz wiązanych jest ciężką: ma wagę, akcent i znaczenie. Akcent mocny na ćwierciowej h w ostatnim takcie, jakkolwiek stanowi cechę ogólną, wszakże przez dwa poprzednie akcenty na tejże nucie, lubo słabsze, wspaniale i efektownie jest przygotowany. Jakoż tempo tego marsza powinno być wprawdzie dziarskie, ale nigdy szybkie i zbyt polotne, bobyśmy potracili zupełnie akcenty w dwóch ostatnich taktach. Część druga jest dalszym rozwinięciem idei części pierwszej. W części trzeciej z łudzącą charakterystyką występują trąby. Fortepian zda się zamieniać na orkiestrę (a co ciekawe, to że właśnie ta część, w układzie na właściwą orkiestrę, najmniej dobrze wygląda); uderzenie, ma się rozumieć, będzie ostre i doraźne (spontané). Również energicznie, a nawet z większą jeszcze siłą i akcentem traktować należy tryle basów w części czwartej, które znowu werbel naśladują. Całość wymaga tylko przy samym końcu zwolnienia, aby zastąpić brak kody, jedyny brak, jaki w tej kompozycji odnaleźć można."

Polonez c-moll, w nastroju ponurym, miał być jpisany