szlachetniejsze niż w polonezie poprzedzającym", tyle ma o nim tylko do powiedzenia, że "ciekawe jest Trio, w którym, z małą zmianą, taż sama fraza 8-taktowa powtarza się aż cztery razy", co oczywiście "przy koniecznej prostocie, niezmierną przedstawia trudność dla wykonawców". Jabłczyński tak charakteryzuje tego Poloneza: "W mniejszym znacznie stopniu, jako podobny akompaniament do epizodu wojny, jako dekoracja nastrojowa dla czynów odwagi i poświęcenia, nadaje się Polonez es-moll, w którym obok rytmu mamy i obrazy plastyczne. Do takich należy na przykład część trzecia, wtrącona jako epizod. Ma ona bieg powolniejszy, cięższy; skutkiem sotto voce - dzieje się niby w oddaleniu. Końcówkę ma polonezową i akcenty właściwe, ale je przetrzymuje niekiedy w akordach decymowych, rozległych, zawieszonych w nierozwiązaniu, niby zaparcie oddechu, nasłuchiwanie czegoś z oddali. Jest to nastrój skradania się w ciszy leśnej, w głębi parowu: krótkie, urywane frazowanie, cisza, cień, siła trzymana na uwięzi, czujna i sprężysta, nadaje tej części tajemniczość. To już nie rytm, ale obraz". "Polonez ten, pomimo swej tonacji minorowej ma ogromnie dużo energii młodzieńczej, sił i ognia. Nie ma tu obrazów, istnieje za to rytm pełen