wypełnił: nowość, piękność harmonii, ich śmiałość i wyrazistość, cudne, nieznane linie melodii, łatwość i nieprzebrana pomysłowość modulacji, siła i finezja oraz to coś charakterystycznego, co niby zapach unosi się nad utworami Chopina. Krótkość jednak form tego Poloneza, ich zbytnia prawidłowość, częste formalne repetycje stawiają go niżej w stosunku do następnego, który wraz z A-dur oraz As-dur stanowią jedną grupę polonezów rytmicznych, w przeciwstawieniu do cis-moll oraz c-moll i Poloneza-Fantazji, posiadających charakter więcej obrazowy, plastyczny."

O wiele dramatyczniejszym nastrojem odznacza się Polonez es-moll, który według Karasowskiego "przedstawia obraz tak strasznej a tajemniczej grozy, tak ponurymi dźwięki do naszej duszy przemawia, tak okropne cierpień rozwija skargi, że do określenia ich pióro nasze, czujemy, jest za słabe..." Podobne zwątpienie, gdy chodziło o scharakteryzowanie tej wspaniałej kompozycji, ogarnęło i Kleczyńskiego, który przyznawszy, że Polonez ten "również bogatą odznacza się fantazją, a nawet niektóre jego zwroty piękniejsze są jeszcze i