obcy wprawdzie, ale nieraz najlepiej malujący charakterystykę frazesów Chopinowskich... Druga połowa frazy, żywsza, nie potrzebuje bliższych komentarzy. W drugiej ośmiotaktowej zmianie tejże części godnym zastanowienia jest prześliczne tempo rubato, przychodzące w kilku taktach: po uderzeniu mocniejszego bes następuje zwrot nagły a. pełen wdzięku, enharmonia przerzuca nas w świat inny, który pianissimo i bez ścisłości taktowej rozwija się swobodnie, zawieszając na ten czas wszelkie prawa rytmiczności. Po tym figlarnym i pełnym wdzięku zwrocie w dwóch ostatnich taktach rytm powraca, uśmiecha się do nas wdzięcznie i znów nam przypomina, że ta cudna fantazja jest nie czym innym, tylko polonezem. Część ostatnia, lubo śliczna, jest jaśniejsza mimo swego dwuśpiewu. Dwa punkty są w niej tylko do odznaczenia: zwrot ku piano przy przejściu do tonacji Es-dur oraz potężne crescendo i ritenuto przed powrotem do tematu Tria, który wskutek tego w 4 pierwszych taktach będzie musiał wystąpić z całą potęgą; potem znów się uspokoi i zakończy tak jak wprzódy. Właściwie zakończenia ten Polonez również nie ma". "W Polonezie tym - powiada Jabłczyński - widzimy Chopina z tym wszystkim, co później rozwinął w sobie, wzmocnił i