rozjaśnienie, uspokojenie się. Czuć tu tylko lekką, egzaltowaną melancholię, rezygnację, jakieś spojrzenie na wszystko z wyżyn, tylko nieznacznie przymglonych smutkiem. Cały śpiew trzyma się chętniej góry i kończy się wysoko, chociaż nie na nucie najwyższej całego utworu. Jest on bardzo piękny, miły, należy do drobniejszych perełek w bogatym skarbcu Chopina i szafowanie nim jako jednym z wielkich ogniw twórczości jego jest stanowczo, zdaniem Jabłczyńskiego, oznaką niezrozumienia całej jej wielkości i głębi. Nie w nim Chopin złożył najserdeczniejszą część swojej namiętnej, dziwnej wyobraźni. Szkoda, że zawsze prawie wyrwany z całości, tak jest zbanalizowany" .

Mistrzowski Prelud ósmy, cis-moll, wzniosły, burzliwy, o smutku elegijnym raczej niż bolesnym, ale namiętny w nastroju, miejscami dosięga szczytów harmonicznych. Jak przypuszcza Huneker, Wagner, gdy pisał Tristana i Izoldę, z pewnością znał te ustępy. Niektórzy nazywają go prząśniczką, a dla niektórych jest on jak piękna, charakterystyczna etiuda. Występuje tu twórczość, może najwyższa w wirtuozostwie, godzenia z sobą figur niewspółrytmicznych, trójek z czwórkami