uczucie brawury wojennej, którego Chopinowskie polonezy są tak wspaniałym wyrazem, to wszystko - zdaniem niektórych krytyków zagranicznych nie odczuwających polskości muzyki Chopina jest "dzikie" w swoim rozmachu, jest odbiciem tej "dzikości", która zdaniem owych krytyków, jest właściwą ziomkom artysty. W Rosji zaś, widocznie pod wpływem jej wysokiej "kultury", tak świetnie wyrażającej się w pogromach, raz po raz słyszy się o Polakach, zwłaszcza w epoce trzeciej dumy, że są ludźmi krwiożerczymi, lubiącymi ciepłą krew, niczym zwierzęta drapieżne. Otóż, dla niektórych.krytyków polonezy Chopina, zwłaszcza wielki Polonez As-dur, są muzycznym odbiciem tego "dzikiego" pierwiastka, który zresztą w niemałym stopniu cechował i polskie rycerstwo, na przykład polskich legionistów w Hiszpanii. Na tak postawiony zarzut w ten sposób świetnie odpowiada Jabłczyński: "Chopin, któremu w polonezach skrzą się oczy i zaciskają namiętnie zęby, a palce na klawiszach prężą się jak stalowe szpony, który rzuca się na nieprzyjaciela z błyskawiczną szybkością, tylko do rzędu wielkich drapieżnych mógłby być zaliczony. Zarzucano nieraz, że legioniści polscy, walcząc o wolność swojej ojczyzny, gnębili z odwagą wolność...