zajmującymi pod tym względem były utwory Kurpińskiego, jeżeli na nie patrzymy z dzisiejszego stanowiska. Być może, że ludzie współcześni odczuwali żywo ową naiwność i prostotę polonezów Ogińskiego i innych; ale o ileż piękniejszy typ poloneza w tym rodzaju stworzył Moniuszko w swej pieśni z kurantem! Ogińskiemu jednak trzeba przyznać tę wielką zasługę, że natchnął Moniuszkę, jak to sam nawet z ust autora Halki słyszałem". Może jestem w błędzie, ale mam wrażenie, że za właściwych poprzedników Chopina w zakresie polonezów uważać należy nie Ogińskiego i Kurpińskiego, ale Webera, a zwłaszcza Spohra, jako twórcę słynnego poloneza z jego muzyki do Fausta. Obok polonezów Ogińskiego, z których szczególną sławą cieszył się polonez z roku 1793, zwany Rozbiorem Polski, należy wymienić słynny Polonez Trzeciego Maja, unieśmiertelniony w Panu Tadeuszu, polonez tzw. Kościuszkowski tudzież polonez na cześć generała Dąbrowskiego, nie mówiąc o licznych polonezach na fortepian, komponowanych przez Kamieńskiego, Elsnera, Żywnego, które przed rokiem 1830 wychodziły w Warszawie. Zdaniem Liszta godzi się wymienić jeszcze Lipińskiego i Maysedera, których polonezy również w swoim czasie