Nocturne dramatique, jest przepyszny Nokturn c-moll, który słusznie scharakteryzowano jako prawdziwą eroikę wśróda Chopinowskich nokturnów. W Nokturnie tym, "przedstawiającym bolesne rozdarcie duszy, zbolały poeta - jak pisze Kleczyński - wypowiada swe cierpienia w niespokojnym temacie recitando, na co harfy niebiańskie przynoszą mu ukojenie z wysoka, lecz dusza przerażona uspokoić się nie da, wpada w gorszy zamęt i rozpacz i kończy rzecz ponuro, posławszy jednak wprzódy w nieb o ostatnią skargę, skargę rzewną i wzniosłą, pełną szlachetności i siły". "Nie wiem - pisze tenże Kleczyński - czy prawdziwą jest legenda, jakoby ten Nokturn miał przedstawiać żal grzesznika, wyrzuty sumienia, następnie, w środkowej części, niebiańskie harfy i anielskie chóry, zaś dalej wzrastający niepokój i śmierć z tęsknym porywem ku niebu, ale idea ta dobrze rozjaśnia rozmaite fazy tego pełnego poezji utworu". Powyższy komentarz - według złośliwego wyrażenia Hunekera - bardzo przypomina "zgrzyt starej romantycznej maszynerii", a nawet zrozumieć trudno, jak taki subtelny muzyk, jak Kleczyński, mógł go traktować na serio. Albowiem Nokturn ten o szerokim patetycznym wstępie, a środkowej części o zakroju epicznym, rapsodycznym, pod