pokrzepienie sprowadza końcowa modulacja w G-dur, zamykająca tę pieśń tęsknoty za ziemią rodzinną, pieśń, w której nie wiadomo, co podziwiać więcej: czy jej rzewny smutek, czy też iście botticellowską prostotę, z jaką została wyrażona. Strzelecki w ten sposób komentuje tę kompozycję: "Jest Nokturn Chopina g-moll, budzący w duszy obraz spokojnej księżycowej nocy. Błękitnawosrebrzyste światło pada na ciągnącą się w nieskończoność równinę, wśród której jaśnieją łany zbóż, czernią się nieruchome, sztywne plamy sosnowych borów, szklą się zwierciadlane tafle jezior i stawów, okolone kępami wierzb o grubych niskich pniach i bujnie rozrośniętych koronach, jakby krasnoludki o monstrualnych głowach na karlim ciele. Ponad wszystkim wznoszą się mgły i opary, spowijając w puszystą szatę samotne topole i olchy, których lekkie, powiewne kształty w księżycowym świetle wydłużają się fantastycznie i zacierają swe kontury, gdy poniżej wyraźnie się odcinają trójkąty odwiecznych mogił, z rzadka rozsianych po jednostajnie płaskim błoniu, głuchym i pustym. Krajobraz smutny, bezbrzeżnie smutny, jakby przygnieciony wspaniale utkaną w gwiazdy półkulą nieba, która się nad nim kołysze płonąc od łuny miesięcznej,