istnieją jeszcze cztery impromptus Chopina. Są to jakby pośrednie ogniwa między scherzami a nokturnami, mające wiele pokrewieństwa i z jednymi, i z drugimi, bo jak jedne i drugie, zwykle się dzielą na trzy części, z tą różnicą, że w impromptus, jak w scherzach, środkowa część bywa spokojniejsza i śpiewna, a pierwsza i trzecia odznaczają się znaczniejszym ożywieniem, tj. szybszym tempem, w nokturnach zwykle dzieje się na odwrót. Scherza są namiętniejsze i burzliwsze, a impromptus, niewątpliwie wzorujące się na znanych impromptus Schuberta (podobnie jak nokturny były kontynuacją i rozwinięciem rodzaju stworzonego przez Fielda), mają charakter więcej marzycielski, przy czym, jako "improwizacje", są jeszcze luźniej zbudowane aniżeli scherza.

Najwcześniejszym ze wszystkich, napisanym według Fontany w roku 1834, jest prześliczne Fantaisie-Impromptu, które choć jeszcze nosi cechy pierwszego okresu twórczości Chopina, to jednak należy do najpopularniejszych utworów mistrza, z upodobaniem grywane przez wszystkich pianistów. Część pierwsza, namiętna, pełna brawury i blasku, mieni się świetnymi