udzielnego książątka, do którego też należało przystępować z odpowiednią rewerencją. Zdaniem Liszta, patrząc nań, myślało się o owych convulli z wysmukłymi łodygami, na których bujają kwieciste kielichy o tak delikatnej tkaninie, że je uszkodzić może nawet najlżejsze dotknięcie. Według Eleonory Ziemięckiej był Chopin "n aj cudniejszym zjawiskiem piękna duchowego". "Wątły jego organizm, dziwnie delikatny, okrywał tylko, jak lekka zasłona, potężnego ducha; nigdy może w nikim ta druga i nieśmiertelna połowa istoty człowieka nie była tak widoczną; rzekłbyś, że ona jedna żyła, że forma była tu złudzeniem." "Blady, kaszlący, wytwornym ruchem tulący batystową chusteczkę do ust" - oto Chopin, jaki się wraził w pamięć Ujejskiego.

Ubierał się zawsze z wyszukaną elegancją, do stroju przywiązując całe życie ogromną wagę, nawet przesadną. "Ubrany bardzo starannie - pisze o nim Mathias - nosił według mody ówczesnej frak granatowy ze złotymi guzikami, zapięty na kamizelce białej, spodnie barwy perłowej ze sprzączkami. Długim krawatem, spiętym szpilką z brylantem, okręcał swą wysoką szyję". Bielizna śnieżnej białości, z najcieńszego