głosu, naturalność w prowadzeniu śpiewu, to były zalety, które starał się wyrobić w swych uczniach, tłumacząc im nieustannie, że myśli, muzykalnej nie powinno się dzielić na małe i krótkie części, ale śpiewać, ile możności długimi frazami. Uważając" że prawda i prostota powinny być najpierwszą zasadą, w muzyce, wciąż powtarzał swym uczniom i uczennicom: graj, jak czujesz. Mertezy donc toute votre âme! - mawiał tym, którzy grali tylko z mechaniczną biegłością, ale bez uczucia. Kto czuje prawdziwie, ten powinien też i ufać swemu uczuciu. Sam wybornie pojmując tę zasadę, nawet własne utwory pozwalał Chopin uczniom swym grać odmiennie, jeśli tylko widział, że są grane z głębokim poczuciem. Jakoż i on sam w rozmaity sposób wykonywał swoje kompozycje, stosownie do nastroju, w jakim się znajdował w danej chwili. Chodziło mu o to tylko, żeby uczeń odczuwał i rozumiał ducha wykonawczego utworu, żeby z niego wyczuł to, co było jego duszą, a czego nie da się wyrazić za pomocą zwykłych znaków muzycznych. Tym czymś nieuchwytnym, czym tchnęły jego kompozycje, a co potrafiło oddać tylko niewielu, był polski, rodzimy duch przenikający te utwory, pierwiastek, który cechuje nie tylko mazurki i polonezy Chopina, ale w