mianowicie: a) przy 1, 2, 3 palcu i b) przy 1, 2, 3 palcu, zaczynało się gamy w prawej ręce od H-dur, w lewej od Des-dur, starając się zachować zupełnie prawidłową postać ręki przy dwóch z kolei zasadniczych pozycjach. Przez to staccato ręka oswajała się z pozycją, po czym przez podobne stopniowanie jak poprzednio, tj. przez staccato-legato, legato ciężkie itd., dochodziło się do tego, że przy wysokim podnoszeniu palców muskuły przez swą ruchliwość wybornie uskuteczniają podłożenie palca przy zupełnie równym i spokojnym poziomie ręki, co gdy już ręka umie, z łatwością przejść może do innych gam trudniejszych, a później do pasażów arpedżiowych i innych, gdzie nawet na pozór wielkie odległości palec przebywa nieznacznie i stopniowo; nawet przy niezbyt wysokim podnoszeniu palców to się da wykonać."

Metoda ta, jak to się okazało z praktyki, miała bardzo dodatni wpływ na wyrobienie palców, bo im zapewniała ogromną swobodę i równość w dotykaniu, czyli uderzaniu w klawisze.

Jak dalece Chopin uznawał ważność powyższych zasad,