bez niej obejść się nie mogą. Beethoven lub Liszt nawet, grany mniej wykształconym uderzeniem, może się podobać i nie stracić swego właściwego charakteru, gdy tymczasem Chopin, traktowany w podobny sposób, już niedalekim być może od karykatury. Dlatego lubo, szczególniej w ostatnich latach życia, Chopin wskutek choroby zbyt już stał się na każde mocniejsze uderzenie drażliwym, zaprzeczyć niepodobna, że ta drażliwość była tylko posuniętym do możliwych granic poczuciem ideału i że myśl przeprowadzenia tego ideału przez całą naukę była istotnie szlachetną i zwłaszcza w owym czasie nierównie rzadziej niż dziś spotykaną."

Uważając, że palce powinny dotykać klawiszy nie samym swoim ostrym końcem, ale tą częścią miękką, która się znajduje wprost pod paznokciem, przestrzegał zasady, że ręka grającego zamiast w pozie kulistej (praktykowanej przez pianistów niemieckich) powinna leżeć prawie płasko, z palcami wyciągniętymi na klawisze. W tym celu gdy chodziło o układ ręki, układał ją na gamie H-dur, przy której palce same naturalnie przybierają bardziej horyzontalne położenie. Jakoż on sam podobno trzymał się tej metody przy graniu