dla orzeźwienia skronie nacierał wodą kolońską, zażywał opium na cukrze lub popijał eau de gomme. Mimo to wszystko, o ile nie był rozdrażniony czymkolwiek, niczym nie dawał poznać po sobie, że się czuł niedobrze, a jeśli uczeń lub uczennica nie dawali powodu do irytacji, potrafił być niesłychanie miłym i ujmującym, skorym do rozmowy, do pogawędki.

W jakim rodzaju były te rozmowy, o tym doskonale informują wspomnienia pani Streicher, która jako Fryderyka Müller i... najmuzykalniejsza ze wszystkich uczennic Chopina, ciesząc się wielką sympatią mistrza, zapisała niektóre rozmowy, jakie z nim prowadziła podczas lekcyj. Gdy raz, w kwietniu 1840 roku, przyszła na lekcję, nazajutrz po koncercie Liszta w sali Erarda, na którym Chopin z powodu złego stanu zdrowia nie mógł być obecnym, i gdy mu opowiadała o świetnej grze Liszta, o niesłychanej łatwości i spokoju, z jakimi pokonywał największe trudności techniczne, rzekł Chopin: Ainsi il paraît que mon avis est juste. La derniere chose c'est la simplicité. Apres avoir épuisé toutes les dillicultés, apres avoir joué une immense quantité de notes, et de notes, c'est la simplicité qui sort avec tout son charme