łaskotanie ucha, słowem, nad tymi wszystkimi wadami, które tak obniżyły artystyczny poziom ówczesnych oper włoskich.

A tak samo jak w stosunku do szkół niemieckiej i włoskiej i w stosunku do szkoły romantycznej, której był najgenialniejszym przedstawicielem, odnosił się nie bezkrytycznie, lecz z całym należytym krytycyzmem. Zwolennik miary, a przeciwnik wszelkiej przesady i krańcowości, o ile uważał, że tzw. klasycyzm w sztuce "nazbyt twarde geniuszowi narzucał ograniczenia", o tyle nie przesadzał w swym solidaryzowaniu się z bojownikami romantycznego kierunku. W początkach, w latach 1832-1835, gdy walka była najzaciętsza, odważnie stanął przy Berliozie i Liszcie, a jako najzdolniejszy spośród walczących przeciwko jarzmu form przestarzałych, odegrał bardzo wybitną rolę w tych zapasach, choćby dlatego tylko, że on jeden "zasługę dzieł niepoślednich wyliczyć głośno był w możności", tj. że jako niezbity argument dla poparcia teorii romantyczno-rewolucyjnych przedstawiał cały szereg arcydzieł świadczących nie tylko o jego geniuszu twórczym, ale i o głębokiej wiedzy muzycznej. Tym