Taianteli

Rossiniego, lub Septetu z Łucji, lecz niewiele sądził o jego utworach oryginalnych, które uważał za puste i czcze, pełne hałasu o nic, a w gruncie rzeczy pozbawione głębszej treści i inwencji. Oburzał się na przykład na jego transkrypcję Adelajdy Beethovena. Ce genre de musique ne lui allait pas. Za to był z całym uznaniem dla Liszta jako niezrównanego wirtuoza. Bardzo lubił, gdy Liszt grał jego utwory, zwłaszcza gdy je grał z należytym skupieniem, bez żadnych improwizowanych dodatków, czego nie znosił. Lubił słuchać swych świeżo napisanych kompozycji, gdy je Liszt grał. Nous avions été - opowiada Liszt - le fréquent interprete de ses inspirations et nous oserions le dire, un interprete aimé et choisi par lui. Zwłaszcza gdy sam był coraz słabszym fizycznie, lubił mu powierzać wykonanie swych większych i trudniejszych utworów. Mimo to miał cały szereg poważnych zastrzeżeń co do gry Liszta, która mu często nie trafiała do przekonania, zwłaszcza gdy obliczona na tani efekt, stawała się ogłuszającą i brutalną oraz pełną blagi i szarlatanizmu.