pięknością niektórych arii. "Tłumaczy się to - zdaniem Żeleńskiego - poniekąd smakiem panującym podówczas, a także powinowactwem duchowym łączącym Włochów z Polakami. Mimo widocznych różnic dzielących ich pojęcia i style - między Bellinim a Chopinem zachodziły pewne wspólności. Wpływ zapewne był obustronnym, ale w bardzo ograniczonej mierze. Sympatia Chopina tłumaczy się dostatecznie osobistością Belliniego, który pod każdym względem uosabiał wcielone piękno, rozum, zacność, sztukę; w muzyce szukał tylko duszy i duszę chciał oddać."

Całkiem odmienne uczucia budził w nim Berlioz swoją muzyką. Przez kilka lat pod wpływem Liszta i Hillera, a także pod wpływem osobistej przyjaźni z Berliozem, był Chopin, a przynajmniej głosił się jego zwolennikiem. Gdy jednak po roku 1846 ustały ich stosunki osobiste, a ustały tak dalece, że choć mieszkali w jednym mieście, całkiem nie widywali się ze sobą, jakby się nie znali zupełnie, ile że obracali się w innych kołach, Chopin zaczął się nie krępować w wypowiadaniu swych sądów o Berliozie, a te sądy brzmiały wysoce niepochlebnie. Co Chopin sądził o muzyce Berlioza, tego raz dowiódł w rozmowie z