szczery w wypowiadaniu swych sądów. "Podobało mu się, co licowało z jego pojęciami o sztuce; odrzucał wręcz, co mu było wstrętne lub przeciwne. Stanowczość i nieugiętość, z jaką wypowiadał swe zdanie, świadczyły o głębokości przekonania. Mało go obchodziło, czy odrębność jego sądu raziła powszechność i była w sprzeczności z przyjętymi i uznanymi przez ogół aksjomatami. I najwyższe piękno, i największa zasługa mało ważyły w jego oczach, skoro się sprzeciwiały jego poetyckiemu pojęciu." "Jednocześnie - słowa są o nim Liszta - łącząc w sobie zwykłe przymioty namiętności i wdzięku, już tym samym posiada wielką sądu pewność, która go od tuzinkowej stronności strzec powinna; a przecież, bywało, milczeniem zbył nieraz najcelniejsze piękno, równie jak i najniewątpliwszą zasługę, jeśli tylko którąkolwiek poetycznej twórczości jego stronę urażały."

Kompozytorem, dla którego żywił głęboki kult bez żadnych zastrzeżeń, był Jan Sebastian Bach, którego dzieła, naturalnie fortepianowe głównie, pilnie studiował przez całe życie. Jego preludia i fugi