znikąd dla nas pozostałych nie zejdzie pociecha? - pytał Kolberg w zakończeniu żałobnego artykułu - czyliźby ten cudowny zdrój muzyki miał wyschnąć bezpowrotnie? - Nie! bo ulatując ku krainie, do której za życia wzdychał, jako promienny ślad po sobie rzucił z wieńca swego garść kwiatów na tę ziemię, sobie ku chwale, a nam ku osłodzie. Do nich więc, do nieśmiertelnych dzieł jego niech się zwróci, kto teraz ulgi w smutku pragnie; niechaj zasiądzie do fortepianu, niech otworzy księgę jego dumań, a za dźwiękiem instrumentu każda nuta odpowie mu: "

I jeszcze w Gazecie Warszawskiej Nro 293, z 5 listopada, i Nro 294, z 6 listopada, wielki artykuł biograficzno-krytyczny o tym, który "sam w sobie mistrz i szkoła", który "nie naśladował (...) nawet ludu" i "byłby stworzył mazura, gdyby mazura jeszcze nie było"... artykuł nie sygnowany choćby inicjałem, przynoszący zaś w zakończeniu te słowa:

"Po cóż mam mówić więc, że Chopin zostawił dwa wielkie koncerta, 42 mazury, mnóstwo etiud; on mógł