zgromadziło się, aby usłyszeć Artystę" i przekonać się, "iak dalece większym iest ten, który dawniej już był wielkim" - nie zobaczylibyśmy jednak na tym koncercie, nawet mimo południowej pory, pana Mikołaja, któremu słabnące z dnia na dzień siły nie dozwoliłyby już wysłuchać Nokturna, jak niegdyś Mazurka w wykonaniu pana Artôt, kiedy to ojciec Fryderyka "aż się rozpłakał i nic nie kaszlał". A jak ten koncert asystą śpiewu pani Józefy z Turowskich Leśkiewiczowej i udziałem całej orkiestry Teatru Wielkiego, pod dyrekcją Tomasza Nideckiego, był urozmaicony, tak jeszcze w drugim koncercie Lipińskiego, 9 marca odbytym, wystąpili panna Perelli i pan Dobrski oraz rzeczona orkiestra, w trzecim zaś, 17 marca - panna Paulina Rivoli i pan Troszel oraz i orkiestra pod dyrekcją pana Nideckiego, wykonywająca uwerturę jego kompozycji, przy czym trzeba dodać, że para wspomnianych artystów tak szczerze była oklaskiwana przez publiczność, że "otrzymać tę piękną nagrodę pracy i talentu obok z takim kolosem iak Lipiński, iest to najdroższa nagroda do iakiej młodzi Artyści wzdychać mogą..." Przywoływaniu zaś Mistrza, któremu "wszystkie usta, wszystkie ręce chętnie żywemi okrzykami i oklaskami płaciły daninę winną ienjuszowi i sztuce" -