jedynej córki naczelnika Pocztamtu Warszawskiego, której to będącej w ostatnim gradusie suchot nie mogli - podobnie jak przed siedemnastu laty Emilii Chopin - uchronić od śmierci "najcelniejsi" nawet spośród warszawskich lekarzy. Tedy 19 listopada przez salon jednego z apartamentów w gmachu urzędu pocztowego, kirem wybity, przesuwały się krocie ludzi, żegnając leżące na katafalku "w białej, materją i złotemi galonami obitej trumnie" zwłoki 15-letniej dziewicy.

Nie bała się przecież wichru, ognia, chorób i szarugi piękna Holenderka, która obleciawszy co większe miasta w Europie, w sierpniu jeszcze rozbiła na rynku w Krakowie swój namiot z "zainstallowaną" w nim "chwilową pasztetnią", nasyciwszy zaś Krakowian "delikatnemi wafflami, rodzaiem holenderskiego ciasta wypiekanego w żelazkach", zjechała do Warszawy i oto - "na dziedzińcu pałacu Paca, w miejscu gdzie niedawno czary Sztukmistrza Bosko najdziwaczniejsze wywołały przemiany, nowa nastąpiła metamorfoza; żółty dyliżans zamienił się w piekarnię i elegancki buduar, gdzie nadobna Piekarka z Hollandji, Zofja Ter-Regen, częstuie Publiczność tutejszą nowego rodzaiu przysmakiem..."