zdarzyło, że "gdy to działo się, przeieżdżała drogą Jerozolimską kareta Kurjerska, tak że obecni mogli zaraz ustanowić stosunek odpowiedni prędkości tych dwóch rodzaiów środków komunikacyjnych". Cóż, "coraz rzadszym będzie ulubiony dźwięk trąbki pocztowej; para ie zastępuie, tak, iż niezadługo pierwsze tylko istnieć będą w pieśni i w powiastce". Podobno nawet "w Brystołu oddano w tych dniach ostatnią cześć dyliżansowi, który ostatni raz miał kursować; powóz był czarno wybity, konie w czarną krepę przybrane, a Pocztyljon i Konduktor (iedyni podróżni) ukazali się w żałobie".

A tymczasem weszło się w październik i na Nowym Świecie lada dzień spodziewano się powrotu Jędrzej ewiczów, którzy via Wiedeń i Kraków podążali do domu, daty zaś dokładnej przyjazdu nikt przewidzieć nie był w stanie, a listy szły długo i często się opóźniały... Choć nie należałoby tak bardzo narzekać na obecne szlaki komunikacyjne, o ile bowiem w roku 1766 wieść o śmierci króla Stanisława Leszczyńskiego przyszła do Warszawy w blisko trzy tygodnie od dnia zgonu - teraz taka wiadomość nadeszłaby w dni kilka, a "za lat parę, gdy wiele z budujących się dróg żelaznych ukończonemi zostaną,