przyrodni Józefa Kalasantego Jędrzejewicza, jak był w styczniu, tak go jeszcze nie widziano, natomiast w początkach marca przyjechał do Warszawy, będąc w przejeździe z Krośniewic, Tytus Woyciechowski, ukochany przyjaciel Fryderyka; wrócił też wreszcie, tuż przed 20-ym marca, z Berlina, po odbytych tam studiach medycznych, syn warszawskiego lekarza Franciszka Brandta, Alfons Brandt, także Fryderykowy przyjaciel, no a w początkach kwietnia można się było spodziewać Józefa Reinschmidta, samego lub z Klarą, z panem Józefem zaś - od przeszłego roku o niczym innym przy spotkaniu się nie mówiło, jak tylko o owych dawnych urnach słowiańskich, odkopanych na gruncie jego wsi Czyszkowa, pod Garwolinem, przy robieniu szosy, przy czym zastanawiało to niektórych, że wśród owych napełnionych popiołem i kośćmi naczyń żałobnych jedno nie z gliny, lecz z miedzi było uzdatnione.

Przyjechał jednak do Warszawy gość, którego wizyta dosłownie zelektryzowała całą stolicę, a był nim I-szy skrzypek Dworu Cesarsko-Rosyjskiego i Królestwa Francuskiego, Kawaler Legii Honorowej, pięćdziesięciokilkoletni pan Lafont, którego koncerty w