spokój dla duszy Jego! Z prawdziwym żalem, zapisujemy tę stratę, do tej samej kroniki, która przez czas długi i do chwili śmierci ś. p. Józefa, korzystała z owoców prac Jego, jakiemi to pismo zasilał. Wspólnie zatem z wszystkiemi żegnając go raz jeszcze, powtórzymy i dzisiaj: Spokój duszy Jego!"

Oddajmy też głos przyjacielowi domu Jędrzej ewiczów i razem powinowatemu Kalasantego, Kazimierzowi Władysławowi Wóycickiemu...

"Dnia 13 Maja 1853 roku, o wieczornej godzinie, żałobny orszak przeciągał ulicami Warszawy. Długi szereg kapłanów postępował zwolna, a za nimi, na młodych ramionach trumna ze zwłokami tego, który musiał być zacnym człowiekiem, gdy mu tak zaszczytny, choć tak niemy hołd składano. Karawan próżny zamykał ten smętny korowód. Liczny wieniec otaczał zwłoki zmarłego, a każdy szedł z rozbolałem sercem, z rzewnym smutkiem i z prawdziwą łzą żalu; niesiono to zwłoki Jędrzejewicza, przenosiła je z domowego progu na cmentarz Powązkowski, na własnych ramionach zacna młodzież Instytutu Agronomicznego w Marymoncie, umiejąca cenić dar nauki i