przyjaciół; był on też - mamy miłą pewność - powiernikiem najtkliwszych serc spowiedzi i dalekosiężnych marzeń dwojga zakochanych, najstarszej więc z córek państwa Mikołajostwa, Ludwiki, która "rysami twarzy, konwersacyą rozumną, dowcipną, najwięcej przypominała pochodzenie ojca i podobną była do brata", i Józefa Kalasantego Jędrzejewicza, magistra prawa i administracji, doktora filozofii i razem referenta w Komisji Województwa Mazowieckiego, syna zmarłego podpułkownika wojsk polskich Księstwa Warszawskiego, Radcy Obywatelskiego i Sędziego Pokoju.

Podczas zaś gdy cała Warszawa mimo widocznego przygnębienia, wydawała się być od lata aż po późną jesień niczym innym zajętą, jak tylko oczekiwaniem na przygotowywany lot balonem napowietrznej żeglarki panny Garnerin, która właśnie tu, w Warszawie, dokonać miała 37-go z kolei w jej życiu skoku ze spadochronem, który to skok z tysiącłokciowej wysokości "nad miejscem, w którem Nowy świat przedziela drogę Jerozolimską", zakończyć się miał dla panny Garnerin złamaniem ręki... Podczas więc gdy Warszawa po raz pierwszy gotowała się ujrzeć "dotąd rzadki ieszcze w świecie