to Antoś "z całą swoją dobrocią apatyczny i da się osiodłać" - przyczepiła się do niego... tenże Antoś, niedbalstwem i roztargnieniem, jak i niegdyś w latach szkolnych sławny, nie tylko głuchym pozostał na "cudownie wzniosłe" listy od panny de Rozieres, które go po świecie goniły, ale nawet paroma słowami wyjaśnień nie uiszczał się niecierpliwiącemu się już na dobre panu Mikołajowi. Oto bowiem Antosiowi wszystko i to natychmiast ustąpić musiało z drogi dla pięknej Julii z Górskich doktorowej Maurycowej Wolff owej (a krewniaczka to państwa Wasilewskich, jak pamiętamy, oraz ich kuma), która dla pięknego Antosia porzuciła męża. "Je te dirai - pisał Mikołaj Chopin do syna pod datą 16 października 1842 roku - que jusqu'ici Antoś ne m'a pas écrit bien que j'aieprié son pere de le lui rappeler. Selon toutes les apparences, sa Dulcinée lui a fait perdre la mémoire, s'il en a jamais eu. Ce qu'il y a de probable, quoiqu'on en soit mécontent, c'est que le mariage aura lieu. Le couple futur est a Thorn en attendant des arrangements. Quanta ce qui regarde l'affaire, je me propose d'écrire directement au pere pour savoir a quoi m'en tenir, vu que je suis dans une position un peu genée". W dopisku zaś, z tego samego dnia, do listu ojca