a to chociażby z miłości do Fryderyka. A było gdzie iść. W samym tylko Hotelu Rzymskim, przy ulicy Nowo-Senatorskiej, robił portrety dagerotypowe osób pojedynczych i grup familijnych (a "wyrabiaią się zupełnie podobne podług natury") Sylwetier Ziegler - i robił tu dagerotypy, "w 3 sekundach uskuteczniane", przybyły z zagranicy Karol Szczodrowski; a wykonywał też "portrety a la Daguerre", i to "bez metalicznego blasku", malarz z Berlina, Teodor Willnow, bawiący w Warszawie w przejeździe do Petersburga; "dagereotypował" w ogrodzie Namiestnikowskiego pałacu przy Krakowskim Przedmieściu MorycScholtz; w pałacu Branickich przy Nowym Świecie (niedaleko więc Barcińskich) mieli swą pracownię "portretów daguerrotypowych kolorowanych", w sali głównej tegoż pałacu "zainstallowaną", również przejazdem w Warszawie będący: malarz portretów Józef Mako i chemik z Wiednia Danner; ten ci zaś pan Mako, utalentowany miniaturzysta w malowaniu akwarelą oraz wspierający go wiadomościami z chemii pan Danner uskuteczniali portrety z nadaniem im kolorów środkami chemicznymi tak, że barwa nie była nakładaną, i zdawało się - patrząc na "oddagereotypowany" przez nich portret lub też krajobraz - "iakoby była szmelcem