możem, iest prawdziwym Elegantem Muzyki, Kochankiem ulubionym Euterpy" Porównań i określeń nie szczędzono, a na trafności nigdy im zresztą nie zbywało, żeby przytoczyć choćby zdanie, jakie o trzech wielkich, znanych Warszawie fortepianistach objawiła na salonie pewna dama: "Tazbergiest pierwszym fortepjanistą, a Liszt iedynym; Drejszok zaś iest iedynym fortepjanistą, który ma dwie prawe ręce". 1 nie należy dziwić się uniesieniom Warszawy, skoro w Poznaniu, kiedy na wiosnę zjechał tam gitarzysta Stanisław Szczepanowski, nazywany za granicą "Paganinim na gitarze", oddawano jego talentowi "takiż hołd iaki składano naszym ziomkom Lipińskiemu, Szopenowi i Kossowskiemu, chociaż Gitara nie była ieszcze porównywaną z Skrzypcami, Fortepjanem i Basetlą". Cóż by zaś działo się w Warszawie, gdyby po trzynastu latach niebytności znalazł się w tym mieście Fryderyk Chopin? Jakimi oznakami czci byłby przyjęty, jakimi słowami uwielbienia powitany? Cieszono się nim choć na portrecie, sprowadzonym jeszcze na przedwiośniu przez Skład nut muzycznych Spiessa i Spółki, prawdziwą zaś kolędą dla lubowników talentu Chopina były sprowadzone, w połowie grudnia, do Składu Gustawa Sennewalda, jego kompozycje: "Ballada, dz: 52, zł. 6, Polonez dz: 53, zł. 6, Skerzodz: