literacki, do którego pani Sand łatwo się zapaliła, czuła bowiem, że z tego pomysłu będzie umiała zrobić bardzo zajmującą powieść. Oto najprawdopodobniejsza geneza psychologiczna Lukrecji Floriani, geneza bardziej zgodna z prawym charakterem pani Sand aniżeli owe pomysły na temat wyrafinowanego okrucieństwa, które jej podsuwano bezzasadnie, geneza, która tym bardziej zyskuje na prawdopodobieństwie, jeśli się uwzględni czas i okoliczności, w jakich Lukrecja Floriani w ciągu pierwszych miesięcy 1846 roku była napisaną.

Okaże się wówczas, że pomimo wszystkiego, co się dawało we znaki Chopinowi z powodu złośliwych knowań przeciw niemu Maurycego i Augustyny, jego stosunek do pani Sand na ogół nie uległ żadnej zasadniczej zmianie. Zmieniło się niejedno, niejedno mogło drażnić panią Sand, jak na przykład nadmierna sympatia, jaką Chopin żywił dla Solange, lub jego nawet nie ukrywana antypatia do Maurycego i Augustyny, ale to nie znaczyło jeszcze, aby się już miało mieć pod koniec życzliwości pani Sand dla Fryderyka pomimo wszystkiego, co mu zarzucić mogła teraz lub później, i żeby świadomie, z "wyrachowaniem chłodnego okrucieństwa", dążyła do zerwania z nim, do