grzeszą wielką niedyskrecją, i to wobec kobiety, a Dziady bynajmniej nie zakrawają na szereg komplementów pod adresem panny Marii Wereszczakówny, co zresztą da się powiedzieć i o wielu heroinach z różnych powieści i poematów, gdzie autorzy wcale nie po rycersku obeszli się ze swymi niedawnymi ideałami. Tymczasem książę Karol, do którego niewątpliwie pozował Chopin, jest typem szlachetnym i niebanalnym, który zaszczyt przynosi swemu modelowi. S'il est glorieux pour le prince Karol de ressembler a Chopin - powiada René Doumic - il restait tort honorable pour Chopin d'etre le modele d'apres lequel avait été dessinée cette figure de neurasthénique tres distingué. Wszystko to skłania do bardzo uzasadnionego przypuszczenia, że pani Sand nie dlatego napisała Lukrecję Floriani, żeby się pozbyć Chopina, lub żeby mu dokuczyć (jak to jej imputowali ci, co widocznie sami byli skłonni do powodowania się równie szlachetnymi pobudkami), lecz dlatego po prostu, że obserwując swój stosunek z Chopinem, którego mimo woli obserwowała bacznym okiem powieściopisarza-psychologa, doszła do wniosku, że jest to doskonały temat do powieści, temat zupełnie nowy, świetnie nadający się do psychologicznego traktowania. Był to po prostu pomysł