pisać, ale przyznam się Wam, że zabawiły mnie jej kochane projekta. Jeżeli zobaczycie jednakże, bądźcie dla niej także z wielkim sercem, bo miałem wiele zawsze dowodów jej dobroci i kocham ją bardzo. Lubi muzykę nadzwyczajnie. Jej córka, księżna Soutzo, moja uczennica. Słowem, jest to bardzo godna pani (chociaż może za żywa na pozór)".

Księżna Obreskow istotnie w czasie przejazdu przez Warszawę odwiedziła panią Chopinową, dużo jej opowiadała o Fryderyku i pani Sand, a żegnając się z nią, zapowiedziała swój powrót mniej więcej na jesień roku 1846, w którym to czasie razem miały pojechać do Paryża. Piękne to były projekty, ale pani Chopinową nie bardzo wierzyła w ich urzeczywistnienie. Przede wszystkim dlatego, że się nie czuła dość zdrową, by się decydować na trudy tak dalekiej podróży, tym bardziej że w ostatnich czasach zapadała na dotkliwe cierpienia reumatyczne, którymi gdyby przyjechała do Paryża, tylko by kłopotu mogła narobić Fryderykowi. Toteż w parę dni po Nowym Roku, gdy jej wypadło odpisać na jego list ostatni, napisała do niego, co następuje;