z duszy:
Mg³a mi do oczu zawiewa z ³ona. W prawo i w lewo æmi naoko³o; Dumka na ustach brzêknie i skona Niemo, ach, niemo, bo nieweso³o!
Nie ma, bo nie ma, czego potrzeba, Dawno mi tutaj nudno, niemi³o: Ni mego s³oñca! Ni mego nieba, Ni mego czego¶, czym serce ¿y³o!
Kochaæ i ¶piewaæ by³oby b³ogo, W cudzej tu pustce ¶ni³bym jak w domu, Kochaæ, o! kochaæ! i nie ma kogo! ¦piewaæ, o! ¶piewaæ! i nie ma komu!
I zdarza³y mu siê chwile, w których a¿eby wyzwoliæ siê z tej "cudzej pustki", w której tak mu by³o obco, "nudno, niemi³o", tak "niemo", nie by³ dalekim od po¿±dania... ¶mierci. Dlatego kiedy tworzy³ muzykê do tej dumki Zaleskiego, do jej ostatniej zwrotki, która w³a¶nie wyra¿a³a tak± têsknotê za ¶mierci±, napisa³ inn± melodiê ani¿eli do trzech pierwszych, które mia³y melodiê jednakow±:
— 15 —