List ten otrzymał Chopin w końcu czerwca, w czasie wizyty u niego Franchomme'a. Jakoż przeczytawszy go, opowiedział Franchomme'owi, jaka była treść tego "sławnego listu", po czym rzekł:

- Mają mnie tylko jednego i ja miałbym drzwi moje zamykać przed nimi? Nie, tego nie uczynię!

W tym duchu odpisał też pani Sand, tłumacząc, że nie należało dopuszczać do tego małżeństwa, od którego przecież on "bronił, jak mógł", ale skoro już Solange wyszła za Clésingera, a sama pani Sand przyznaje, "że zięć niezły, tylko córka go takim robi", to zamiast ich wypędzać z domu raczej należy zająć się nimi, uregulować ich finanse, a więc zaspokoić wierzycieli Clésingera, a wtedy rzeczy ułożą się jakoś. Takie było jego zdanie, jego, który nie lubił Clésingera od początku, że skoro mu się dało córkę, skoro się go przyjęło do rodziny, to teraz należy mu ułatwić wybrnięcie z ciężkiej i kłopotliwej sytuacji, jeżeli nie ze względu na niego, to ze względu na córkę. W takiej chwili opuszczać go, zdawać na łaskę i niełaskę losu, nie pomóc mu, nie było wcale, zdaniem