usłyszeć jeszcze odegrane z równym mistrzostwem. Z kolei grał Chopin, a grał etiudy, preludia, mazurki, walce, przy czym zagrał również razem z Franchomme'em swoją piękną Sonatę. Niech nas nikt nie pyta, w jaki sposób odegrane zostały te wszystkie mniejsze lub większe - rozmiarami - arcydzieła, z góryśmy się zastrzegli, że zrzekamy się wszelkiego opisu tych tysiącznych odcieni nieporównanego geniuszu, który nadto posiada fizyczną organizację całkiem odpowiadającą jego duchowemu znaczeniu. Jedno musimy zaznaczyć, że ten dziwny czar ani na chwilę nie przestawał działać na słuchaczy, że jeszcze trwał w całej swojej sile nawet wtedy, gdy już koncert był skończony.

Z kolei następowały dość zdawkowe komplementy pod adresem innych uczestników tego niezapomnianego koncertu, dla tenora Rogera oraz dla panny de Mendi.

Sprawozdanie swoje o koncercie Chopina zakończył recenzent "Gazette Musicale" zapowiedzią jeszcze jednego koncertu mistrza:

Mówią o drugim koncercie, który Chopin dać zamierza