że mogła pochwycić w locie tego muzykalnego Sylfa, który szczęśliwym, a rzadkim przypadkiem pozwolił zbliżyć się do siebie, przyjrzeć mu się i usłyszeć go, i to przez parę godzin z rzędu. I nie zawiódł oczekiwań ten Sylf przedziwny, ale je spełnił, a z jakim sukcesem, z jakim natchnieniem! Łatwiej opisać owacyjne przyjęcie, jakie zgotowano artyście, i zachwyt, który wywołał, aniżeli wniknąć w tajemnice sztuki, która w naszej ziemskiej sferze nie ma sobie nic równego. Gdybyśmy mieli na nasze usługi czarodziejskie pióro, które potrafiłoby oddać poetyczne cudowności królowej Mab, jej strojny rydwan z przejrzystym zaprzęgiem, a wszystko nie większe rozmiarami niż błyszczący agat na palcu aldermana, to i tak nie posunęlibyśmy się dalej jak do pojęcia talentu całkiem idealnego, wyzwolonego z wszelkiej materii. Do zrozumienia Chopina możemy dojść tylko z pomocą Chopina samego; wszyscy, co w środę wieczorem byli na jego koncercie, są równie głęboko przekonani o tym, jak my.

Program zapowiadał na pierwszym miejscu Trio Mozarta, które Chopin, Alard i Franchomme wykonali w taki sposób, że trzeba stracić wszelką nadzieję, by je kiedykolwiek