wydrukowane. Stąd ich charakter literacki, stąd ich piękna poetyczna forma. Zupełnie inaczej rzecz się ma z listami Chopina. Przede wszystkim, podobnie jak listy Mickiewicza, odznaczają się one nadzwyczajną niedbałością, pisane, aby zbyć, na kolanie, bez myśli o jakimkolwiek układze, nigdzie nie upoważniają do podejrzenia, że autor pozuje, że stara się być poetyczny. Siadu czegoś podobnego nie znajdziesz w całej korespondencji Chopina, podobnie jak w całej korespondencji Mickiewicza. Pisał w nich Chopin od niechcenia wszystko, co mu na razie ślina do ust niosła, co w danej chwili czuł najżywiej, co go bolało, radowało lub smuciło. Wszystkie listy, w których jest mowa o Konstancji, nie stanowią wyjątku pod tym względem. Pisząc w nich o swym ideale, o wszystkich swoich majorowych i minorowych nastrojach, które zawdzięczał Konstancji, pisze tak, z całą prostotą i bez cienia afektacji, jak na przykład Mickiewicz pisał w listach swych do przyjaciół o Maryli Wereszczakównie, kiedy się w niej kochał, kiedy był w fazie pisania czwartej części Dziadów. Ten sam charakter mają wszystkie wyznania o Konstancji w listach Chopina do Woyciechowskiego lub Matuszyńskiego. Nie tak pisał