tyle razem uczuć ożywia w mym łonie? Czuję, jak krew się burzy, oko żarem płonie, I myśl śród tłumu ludzi zapomina ludzi.

Nagle piosnka nadziei smętną duszę łudzi

I w rzewnym upojeniu łzę tęsknoty ronię,

To znowu pieśń ojczysta wszystkie czucia studzi

I jedno święte czucie w polskim wskrzesza łonie.

Dusza siłą tych pieśni porwana do góry Na skrzydłach harmonii w niebiosa ulata, Aby się tam pobratać z anielskimi chóry;

Lecz jedno ją uczucie krępuje do świata, I jeszcze z niebios granic powraca ku ziemi, Aby się jeszcze pieścić z pieśniami Twojemi.

I. U.

Sonet ten zaraz po jego ukazaniu się przedrukował w