harmonie są pełne afektowanych dziwactw, przy czym są ciężkie i nieudolne; jego melodie, choć pozornie silą się na to, ażeby nie trącić pospolitością, są tylko chorobliwe, a we wszystkich jego nad miarę rozwlekłych utworach daje się dostrzegać absolutny brak jakiegokolwiek planu. Toteż gdyby chodziło o schematyczne scharakteryzowanie dzieł Chopina, dałoby się powiedzieć o nich, że jest to pstrokacizna naszpikowana mnóstwem nadętych hyperbol i przykrych kakofonii. O ile nie trzyma się tej maniery, jest on nie lepszy od Straussa łub jakiegokolwiek fabrykanta walców... Co dotyczy omawianych mazurków, to wielbiciele Chopina, a tych jest legion, z pewnością będą je podziwiali; my - kończy autor artykułu - nie czynimy tego". Oczywiście nie zabrakło takich, co się ujęli za Chopinem, protestując przeciwko temu artykułowi, tak bezwzględnie nacechowanemu złą wiarą. Protest wyszedł ze strony nakładców Chopina, którzy na odparcie tych bezczelnych zarzutów przytoczyli cały szereg opinii o Chopinie, wygłoszonych przez licznych muzyków, a podnoszących świetność Chopinowskich kompozycji. Naturalnie, że to się nie spodobało owemu bezimiennemu autorowi rzeczonej napaści na Chopina: jakoż podniecony i zadraśnięty w swej