tonów, które we wstępnym oddzielę każdej nieomal sonaty przy powtórzeniu pierwszej części napotykamy; zastąpił je kunsztownym połączeniem akordów, nieznacznie słuch nasz do nowej intonacji prowadzących. Najważniejszą jednak reformą Chopina jest nadanie stosownego znaczenia lewej ręce w grze fortepianowej... Równie oryginalnym jak w wewnętrznym mechanizmie i zestawianiu myśli muzycznych pokazał się Chopin w zewnętrznej formie i odrębnym charakterze, który każdemu ze swoich utworów nadać potrafił.

Jednym słowem, stoi Chopin, zdaniem Wojkowskiego, "niezawodnie wyżej od wszystkich bez wyjątku dawniejszych kompozytorów". Do używanych już form kompozycji dodał nowe, oryginalne.

Utworzył ballady pełne życia i tak obrazowe, że słysząc je, zdaje nam się, jak gdyby średniowieczny trubadur opowiadał przy dźwięku swej lutni waleczne czyny i wierną miłość dawnych rycerzy; zidealizował tak prozaiczny sam przez się narodowy taniec niemiecki. Walc Chopina przestaje być tańcem, zachowując przecież takt i żywsze poruszenia walcowe. Jest on raczej marzeniem