powozami, przechadzano się po ogrodzie; gdy na dworze było zimno lub słotno, uprawiano grę w bilard, śpiewano, muzykowano, czytywano wspólnie, gawędzono w salonie, gdzie stał fortepian, albo nie wychodzono ze swych pokojów, gdzie każdy miał jakieś zajęcie, coś do załatwienia. O szóstej, na odgłos dzwonka, wszyscy schodzili się przy wspólnym obiedzie. Po obiedzie, w ciche letnie wieczory, urządzano miłe sjesty na tarasie, prowadzono ożywione, najczęściej wesołe rozmowy, słuchano muzyki Chopina z przyległego salonu albo grywano teatr amatorski, przy której to sposobności Chopin albo dawał poznać swój niezwykły talent aktorski, albo też, siedząc przy fortepianie, ilustrował odpowiednią muzyką, co grano na zaimprowizowanej scence. Grywano w stosownych kostiumach, których całą kolekcję posiadano w Nohant, a grywano w ten sposób, że najprzód omawiano treść danej sztuki, po czym, jak w commedia delTarte, każdy aktor stosownie do ułożonego scenariusza improwizował swoją rolę. O tych przedstawieniach teatralnych, które miały swoją sławę, pani Sand tak pisze w swym szkicu pt. Le Théâtre des Marionettes de Nohant:

Przedstawienia te miały niejakie podobieństwo z tzw.