Nokturny wydane niebawem jako opus 9, a więc b-moll, Es-dur i H-dur, tudzież dwa pierwsze nokturny z serii opus 15, mianowicie F-dur i Fis-dur. Pierwsza Ballada g-moll 8 oraz pierwsze Scherzo h-moll także już były napisane, podobnie jak trzy Ecossaises i ów Marsz żałobny c-moll. Poza tym było jeszcze parę preludiów, w tej liczbie owe dwa ze Stuttgartu: Preludium a-moll i d-moll. Na koniec szły pieśni do słów Stefana Witwickiego i Adama Mickiewicza; było ich dziewięć: Hulanka, Życzenie, Wojak, Smutna rzeka, Narzeczony, Piosnka litewska, Poseł, Gdzie lubi i Precz z moich oczu.

Prócz tego powiększały jeszcze dotychczasowy dorobek kompozytorski Chopina znajdujące się już w Wiedniu i tylko oczekujące wydania Wariacje E-dur na temat piosnki niemieckiej Der Schweitzerbub oraz dedykowana Elsnerowi Sonata c-moll.

Nierównie mniej miejsca aniżeli rękopisy zajmowały w kuferku podróżnym Chopina kompozycje jego już "sztychem rozpowszechnione". Tych oprócz dwóch Mazurków, G-dur i B-dur z roku 1825 (nie mówiąc o owym dedykowanym pannie