blasków miesięcznych nad jakimś przestronnym pejzażem, na który równie dobrze może się składać gładka roztocz jeziora, jak i rozległa równina mazowiecka skąpana w świetle księżyca. Bo że z tego Andante wieje księżycowy nastrój, nieco pokrewny nastrojowi pierwszego Andante z Sonaty księżycowej Beethovena, na to nie zgodzić się niepodobna. Jest to melancholiczny nokturn, który jako wstęp do organicznie związanego z nim poloneza nie mniej może czynić wrażenie elegijnej medytacji - wśród cichej nocy letniej - o tej przeszłości narodowej, której ten Polonez jest symbolem, przeszłości, gdy poloneza tańczono na zamku królewskim, gdy w pierwszą parę postępowali król i królowa, jakiś Sobieski lub Władysław IV...

Ten melancholijny nastrój, rozsnuty na tle "cokolwiek wirtuozowskiej" faktury, cechuje również i Trio gmoll. Jest to jedna z najudatniejszych kompozycji młodzieńczych Chopina, stojąca bodaj czy nie na tej samej wysokości artystycznej co oba Koncerty, a bezwarunkowo dorównywająca im poetycznością, polotem i natchnieniem. Nawet surowy i uprzedzony Rellstab, choć miał mu to i owo do zarzucenia, wszystko to mianowicie, co w nim było nowe