opowiadała mi swoje życie moralne, a ja słucham i czasem ją cieszę." Pod tymi słowami mógłby się podpisać i Chopin. W chwilach smutku i przygnębienia, które jej zdarzały się niekiedy, pani Delfina chętnie wynurzała się przed Chopinem, nie mówiąc już o tym, że w chwilach takich, gdy jej zmęczona dusza była nastrojona minorowo, była szczególniej skłonna do słuchania jego marzycielskiej muzyki, która ją przenosiła w jakieś zaziemskie światy, a tym samym działała kojąco jak balsam.

Że tak było w istocie, o tym świadczy list pani Delfiny do Chopina, jedyny, jaki się zachował z ich - podobno ożywionej bardzo - korespondencji. Bo kiedy nie byli razem, często pisywali do siebie, a co szczególne, że pani Delfina, która z Krasińskim korespondowała wyłącznie po francusku, utrzymując go w mniemaniu, że po polsku nie umiałaby wypowiedzieć swych myśli, do Chopina pisywała w ojczystym języku, nawet niezgorszą polszczyzną. Oto charakterystyczny wyjątek z jej listu: "Nie chcę Cię długim listem zanudzać, ale też tak zostać nie mogę w niewiedzy o twoim zdrowiu i o dalszych Twoich projektach... Przykro mi czuć, żeś tak