kobieta ma prawo do niezależności, zwłaszcza tam, gdzie chodzi o miłość etc., etc. Wychowana po francusku, na pokaz, w zasadach kosmopolitycznych, po zagranicznemu, wykwintnie i elegancko, kiedy wyjechała za granicę, do Paryża, który dla niej od razu stał się szkołą lafiryndyzmu, okazało się niebawem, że Delfina po prostu była stworzona do takiego błyskotliwego i niczym nie skrępowanego życia, jakie podówczas prowadziły rozmaite wielkoświatowe lwice i... awanturnice. Oddana zabawom i używaniu - co jej przy stu tysiącach franków rocznej renty przychodziło o tyle łatwiej - zepsuta powodzeniem salonowym, obracając się w najlepszych towarzystwach paryskich, nie wyłączając nawet dworu, tak się przejęła światową komedią, w której grała tak efektowną rolę, że nie spostrzegła się nawet, jak to ciągłe pozowanie i udawanie stało się jej drugą naturą; że obok licznych skłonności dobrych, które ją cechowały, nie mniej sobie przyswoiła złych i przewrotnych, między którymi prym trzymały obłuda, próżność i samolubstwo, nie mówiąc już o nienasyconych żądzach zmysłowych... Jakoż doszło do tego niebawem, że pani Delfina w oczach wielu osób trochę poważniej zapatrujących się na życie i jego